
جُحَا وَابْنُهُ وَالْحِمَارُ
Djoeha, zijn zoon en de ezel
خَرَجَ جُحَا وَابْنُهُ إِلَى السُّوقِ مَعَ حِمَارِهِمَا.
رَكِبَ جُحَا الْحِمَارَ، وَمَشَى ابْنُهُ. فَقَالَ النَّاسُ: «يَا لَهُ مِنْ أَبٍ قَاسٍ!»
نَزَلَ جُحَا، وَرَكِبَ ابْنُهُ. فَقَالَ النَّاسُ: «وَلَدٌ لَا يَحْتَرِمُ أَبَاهُ!»
رَكِبَا مَعًا. فَقَالَ النَّاسُ: «مِسْكِينٌ هَذَا الْحِمَارُ!»
مَشَيَا مَعًا. فَضَحِكَ النَّاسُ وَقَالُوا: «مَعَهُمَا حِمَارٌ وَلَا يَرْكَبَانِهِ!»
قَالَ جُحَا لِابْنِهِ: «يَا بُنَيَّ، رِضَا النَّاسِ غَايَةٌ لَا تُدْرَكُ.»
Djoeha en zijn zoon gingen met hun ezel naar de markt. Djoeha reed en zijn zoon liep. De mensen zeiden: „Wat een harde vader!” Djoeha stapte af en zijn zoon reed. De mensen zeiden: „Een zoon die zijn vader niet respecteert!” Ze reden samen. De mensen zeiden: „Arme ezel!” Ze liepen samen. De mensen lachten: „Ze hebben een ezel en rijden er niet op!” Djoeha zei tegen zijn zoon: „Mijn zoon, je kunt het nooit iedereen naar de zin maken.”
Moraal: Je kunt het nooit iedereen naar de zin maken.




